Daar lig je dan op de operatietafel, waarschijnlijk boos en verward omdat je been geamputeerd gaat worden en je leven daarna nooit meer hetzelfde zal zijn. De volgende dag word je wakker en blijkt je nog goede been te zijn geamputeerd. En dat zieke been ... dat moet er alsnog af.
Dus in plaats van dat je met één been moet leren leven wat al enorm zwaar en heftig is ... ben je plotseling een romp met hoofd geworden en ben je beenloos.
Met amputaties heb ik gelukkig niet te maken gehad, maar een paar jaar geleden was ik door een auto-ongeluk veranderd in een verzameling brokstukken, waardoor ik een paar hersteloperaties nodig had.
Zo'n operatie ging ongeveer als volgt: een uurtje voor de operatie kwam de chirurg langs om met stift aan te geven waar hij zou gaan opereren. Op de operatiezaal, vóór de narcose werd toegediend, kwam hij nogmaals langs om te vertellen wat hij ging doen. Ook de narcotiseur nam dat nog een keer door bij het toedienen van de narcose.
Het feit dat e.e.a. zo kort voor de daadwerkelijke operatie nog een paar keer met je wordt doorgenomen (en ook op momenten dat je nog zou kunnen tegensputteren als het iets anders is dan je zelf verwacht) geeft je in ieder geval het vertrouwen dat de juiste operatie wordt verricht.
Fouten kun je uiteraard nooit helemaal uitsluiten, maar ik vond het wel fijn dat het ziekenhuis er op een zichtbare manier alles aan deed om de kans op fouten zo klein mogelijk te maken.
Dat is inderdaad wel prettig ja als ze vantevoren nog even alles nalopen.
Ik heb ook wel eens een verhaal van heel lang geleden gehoord over iemand waarbij een been moest worden afgezet. Toen voorafgaand aan de operatie werd vastgesteld welk been eraf moest, lag de patiënt op zijn (of haar) rug. Echter, toen de operatie daadwerkelijk plaatsvond, lag de patient op zijn/haar buik. Het been wat eraf moest worden gehaald lag daardoor aan de andere kant. Vervolgens werd het verkeerde (goede) been eraf gehakt.
Dat buik/rugverhaal zal inderdaad een reden zijn geweest om met een stift een paar pijlen op mijn arm te tekenen. ;-) Niet dat ik op mijn buik heb gelegen, maar als je het standaard doet, kun je het niet vergeten en gaan er eerder alarmbellen rinkelen als je als chirurg geen stiftstrepen ziet op de plek waar je met je scalpel de opperhuid in tweeën wilt klieven.
Een variant op de buik/rugoriëntatie is "links, voor de kijker rechts" waarbij het onduidelijk is of je links/rechts bepaalt terwijl je aan het hoofdeind dan wel aan het voeteneind staat. En dan zijn er nog mensen die überhaupt het verschil niet weten. Zeker bij operaties waarvan het eindresultaat onherstelbaar is moet je dus nooit zomaar vertrouwen wat er in je werkinstructie staat.
