Daar sta je dan opeens op Schiphol weer met beide benen op de grond, terug in Nederland, terug in de drukte van Sinterklaas en terug bij de mensen die ik drie maanden gemist heb. Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij in Kenia zo ongelofelijk goed vermaakt heb dat ik door de drukte van het werken voor Sasol en de plezierige tijden die ik daar gehad heb zo nu en dan nog wel eens vergat dat het thuisfront op mij stond te wachten.
Het is een hele bijzondere ervaring om drie maanden gescheiden te zijn van ‘mijn Nederland’ door het gebrek aan (internationaal nieuws in) kranten, radio en televisie. De enige verbinding die ik had waren de telefoongesprekken en brieven van mijn ouders en een paar goede e-mails en korte msn-gesprekken met vrienden maar voor de rest had ik werkelijk waar geen flauw idee wat er in de rest van de wereld gaande was. Die paar keer dat ik op het Internet geweest ben was alleen om het thuisfront up-to-date te houden over mijn bezigheden door mijn dagboek bij te werken. Drie maanden lang heb ik mij geen zorgen hoeven maken over oorlogen, beurskoersen en politieke discussies en kon ik mij volledig richting op iets wat veel interessanter is… de mensen om mij heen en mijzelf.
De mogelijkheid om eens rustig te kunnen nadenken over het verleden en de bijzondere waardevolle ‘bezittingen’ zoals familie, vrienden en de omgeving waarin je leeft maar ook over wat je verder met je leven zou willen doen. Door de tijd heen heb ik mijzelf en andere vele vragen gesteld. Hoe zie je jezelf over enkele jaren? Waar wil je naartoe? Wat zou je graag willen doen? Hoe kan ik thuis in Nederland mijn leven en dat van de mensen om mij heen leukere en interessanter maken? En het lijstje met waaromvragen met betrekking tot het verleden zou ik op één a4tje niet eens kwijt kunnen.
Ik heb mijzelf herontdekt en ben gaan genieten van de simpele dingen als het bereiden van eten, wandelen, het lezen van een goed boek en ik kon uren en uren met mensen praten over van alles en nog wat of gewoon samen genieten van de natuur. Ik heb moeilijke momenten gehad, heimwee, lichamelijke problemen en vervelende situaties. Maar ik heb ook geweldige momenten gehad waarop mijn lichaam simpelweg niet meer wist welke emoties hij waaraan moest koppelen. Huilend heb ik alleen op zo’n beetje het mooiste strand ter wereld gestaan en dan heb ik het nog niet gehad over het bezoeken van scholen en een zware maar geweldige week in ‘Kitui zuid’ met Paul en Roy...
…Een week lang banjerden wij door de prachtige omgeving van een van de droogste gebieden van Kenia welke door het regenseizoen omgetoverd was tot een prachtige ongerepte ‘tijdelijke jungle’. Een week van intense hitte, droogte, duizenden beestjes, geen water om te wassen of te douchen, eentonig eten, geen stroom of telefoonbereik maar wel de mogelijkheid om samen met twee geweldige individuen een tweetal waterpompen te plaatsen. Natuurlijk waren we niet blij met het feit dat we uren door de modder moesten wandelen, dat we moeten slapen naast kakkerlakken en spinnen, dat we bijna tien uur in een bus moesten zitten met twee keer zoveel passagiers als stoelen en we maakten ons serieus zorgen toen de enige bus terug naar ‘huis’ een aantal nachten niet kwam opdagen doordat de enige weg letterlijk was weggespoeld… Maar achteraf gezien hadden we samen een geweldige tijd en zijn wij op plekken geweest waar geen enkele Nederlander ooit rondgewandeld heeft!
De grote vraag blijft natuurlijk wat ik anders gedaan zou hebben als ik dit hele avontuur over zou kunnen doen. Het enige wat ik jammer vind is dat ik niet langer gebleven ben om meer van het land te kunnen zien en ik had dan ook graag bijvoorbeeld de ‘Mount Kenia’ willen beklimmen zoals een klein groepje ex-changers gedaan heeft. En het enige waar ik echt spijt van heb is dat ik iets te veel voorstellingen had gemaakt over de situatie hier en dat ik in de eerste maand met mijn mp3 speler het water in gesprongen ben waardoor ik twee maanden zonder mijn muziek rond moest wandelen. Ik kan het dus al mijn leeftijdsgenootjes aanraden om de stap te nemen en zelf aan zo’n avontuur te beginnen! Je doet het niet alleen voor de lokale bevolking hier in Kenia maar met namen voor jezelf.
Terugkijkend op mijn avontuur denk ik vooral terug aan de bijzondere personen waar ik drie maanden lang op een geweldige manier mee heb kunnen lachen en samenwerken en het is ook dankzij hun dat ik niet gillend gek naar Nederland terug ben gaan roeien. Ik heb vrienden en herinneringen voor het leven gemaakt en ik wil via deze weg dan ook alle ex-changers bedanken. Tevens wil ik ook van de gelegenheid gebruik maken om Mutinda van Sasol te bedanken die iedereen de juiste richting in begeleiden. Uiteraard wil ik ook het thuisfront bedanken en dan met namen mijn ouders, zusje en verschillende personen in mijn directe en in indirecte omgeving die mij hielpen met het vullen van mijn ‘rugzakje’ in letterlijke en figuurlijke zin met medicijnen, herinneringen, adviezen, ervaringen en steunbetuigingen.
Arjan is thuis…
