Nu snap ik de logica, want het ziet er logisch uit en het voorbeeld is redelijk simpel. Maar houdt dit in dat je CSS enkel nog *mag* toepassen op BEM classes en niet op elementen? Wat zou bijvoorbeeld een logische opbouw zijn in de volgende situatie:
In de BEM-syntaxis is foo een block en foo__bar (met dubbele underscore) een bar-element van een foo. Daarmee heb je gelijk al meer duidelijkheid. Je ziet dat je foo__bar alleen binnen een foo kunt gebruiken — aan foo__bar zelf al, zonder hogerop te moeten zoeken. Dat geldt ook voor je CSS-bestand: daarin bepalen alleen .foo en .foo__bar de opmaak, niet een div of form, niet een div .my-custom-form-style en al helemaal niet een div .my-custom-form-style form. BEM negeert de cascade niet, maar maakt die explicieter.
Bovendien is niet gezegd dat foo een div moet zijn en foo__bar een form: je kunt meer objectgeoriënteerd ook andere elementen dezelfde 'functies', 'rollen' of 'taken' in je lay-out toebedelen. Om bij het eerdere voorbeeld van Ozzie te blijven: in een uitgebreidere lijst zou een <p> de BEM-rol van list-item op zich kunnen nemen, dat hoeft niet beperkt te blijven tot een <li>.
Derde voordeel is nog dat de blokken en elementen niet beperkt blijven tot de elementen van HTML. In BEM kun je bijvoorbeeld wat gemakkelijker uit de voeten met modulaire objecten zoals een .avatar of een .icon zonder die gelijk met een img.avatar of img.icon volledig afhankelijk te maken van een <img>.
(Ik zal overigens de laatste zijn die alleen de voordelen van BEM ziet, want ik heb me 2 weken lang in allerlei bochten moeten wringen om meer dan 100 K aan MDL-BEM in minder dan 50 K CSS voor een AMP-project te proppen.)
Volgens mij had ik dat net uitgelegd, maar kennelijk had ik dat niet goed gedaan.
In jouw voorbeeld is er altijd een sterke afhankelijkheid tussen een ul.my_ul en een <ul class="my_ul"><li>. In BEM wordt die afhankelijkheid losgelaten. Dat betekent — bijvoorbeeld — dat ik langere lijsten ook zou kunnen stylen met een <p> in een <aside> zonder de regels voor de opmaak te breken, zolang je maar het juiste block en element noemt:
Ik denk, overigens, dat je de voordelen pas ziet als je de syntaxis doorziet én BEM eens live in actie hebt gezien. Anders blijft het bij een theoretische Spielerei met hypothetische use cases.
>> Volgens mij had ik dat net uitgelegd, maar kennelijk had ik dat niet goed gedaan.
Of ik had niet goed opgelet ;-)
>> Dat betekent — bijvoorbeeld — dat ik langere lijsten ook zou kunnen stylen met een <p> in een <aside>
Ja ... ware het niet dat je het dan symantisch verprutst. Je gaat nu een lijst 'namaken' door <p>'s onder elkaar te zetten. Iets wat je in de praktijk normaliter niet zult doen.
Besides that ... ook dit kun je weer keurig in je css oplossen:
.my_ul li, .my_ul p { color: red; }
Voilà, nu hebben we dezelfde opmaak voor echte list-items, en voor paragrafen ... En bovendien is dit nog netter omdat we de paragrafen niet als list-items betitelen.
Ja ... ware het niet dat je het dan symantisch verprutst.
Precies wat ik ook denk.
Een <table> is voor een tabel, een <li> is voor een lijst. Om straks met een <p> ook een lijst te kunnen maken, klinkt heel raar.
Laten we wel wezen: een ul.red_list definiëren voor een <ul class="red_list"> is sowieso al geen fris gebruik van klassen. In dat opzicht verschilt CSS eigenlijk nauwelijks van OOP PHP. En dat al helemaal niet als je dit doet omdat je dit "gemakkelijk" kunt vervangen door een ul.blue_list en een <ul class="blue_list">.
Met BEM heeft dat weinig van doen, want dit is ordinair slecht klassen toepassen — ongeacht welke taal en ongeacht welke methodologie je daarvoor gebruikt.
BEM is meer bedoeld om rollen en de logica van een gebruikersinterface uit te drukken.
Een menu is bijvoorbeeld een block (de B van BEM):
.menu { ... }
En dat menu kan opdrachten bevatten als elementen (de E van BEM):
.menu { ... }
.menu__command { ... }
Die elementen (E) binnen een bepaald block (B) kunnen tot slot worden gewijzigd met een modifier (de M van BEM). Een menuopdracht kan bijvoorbeeld uitgeschakeld worden getoond:
Dit kun je inderdaad ook allemaal doen met CSS alleen, maar het grote verschil is dat ik hier een klein template heb geschreven dat in een groot project met meerdere developers kan worden hergebruikt door iedereen die BEM kan lezen. Is de CSS op orde, dan maakt het zelfs niet meer uit op welke HTML-elementen ze de B, de E of de M toepassen: het werkt altijd voorspelbaar en zoals verwacht.
Dus het is vooral omdat het in jouw eigen toepassing handig is. Dat kan uiteraard.
Echter, op het moment dat je op een <p> een class "my_li" gaat toepassen, dan denk ik wel dat je vanuit symantisch oogpunt iets niet goed doet.
Maar goed, voor sommigen geeft BEM misschien een soort van controle. Ik vind het prima als je het gebruikt, maar ik denk zeker niet dat het beter is dan normale css.
Maar goed, voor sommigen geeft BEM misschien een soort van controle. Ik vind het prima als je het gebruikt, maar ik denk zeker niet dat het beter is dan normale css.
Het heeft mij in elk geval veel geholpen. Het stijlen van classes ipv tags is een hele handige stap om te maken. Of je dat nou als menu__item of .menu-item doet maakt hierin eigenlijk weinig uit, dat is slechts naamgeving. (het BEM principe helpt wel bij het definieren en hergebruiken van stijlen)
Ik weet nog hoe ik vroeger op mn blog altijd liep aan te modderen met mn post stijlen, omdat alles weer stijlen cascade van de hoofd site (bijv. een headline, linkje, etc.). Door alle hoofdstijlen met classes te definieren en niet met tags, en alleen de post stijlen (paragraphs, etc.) met tags te definieren ben je van al deze problemen af.
>> Het stijlen van classes ipv tags is een hele handige stap om te maken.
Maar mijn vraag is nog steeds het waarom? Waarom zou je 100 <li>'tjes allemaal een class geven, terwijl je ze prima kunt benaderen via 1 class op de overkoepelende <ul>? Het komt op mij over als onnodig extra werk.
>> Maar mijn vraag is nog steeds het waarom? Waarom zou je 100 <li>'tjes allemaal een class geven, terwijl je ze prima kunt benaderen via 1 class op de overkoepelende <ul>? Het komt op mij over als onnodig extra werk.
100 li'tjes?! o.O Ik zal maar gewoon mijn eerste linkje quoten:
Imagine a classroom full of children with no names. In order to organise and refer to them the teacher has a system; the guy two rows from the back, the kid next to the girl next to the kid under the light, the girl near the window, the first guy sat in the carpeted area…
Her seating plan reads like a board game. As soon as the guy next to the window swaps places with the girl next to the radiator then she has to remember that it’s now the guy near the window, and that the girl near the guy near the window is now near the girl near the window.
As soon as anything moves or changes she has to do a lot of rethinking and making sure things still check out. If the guy near the door is now the guy under the AC unit then is that definitely the right girl next to the guy who used to be the girl under the AC unit? Who knows?
When things aren’t explicitly named—and we try and rely on coincidental and circumstantial situations to try and refer to and target them—we find ourselves in a real mess where things quickly become invalid or break/fail. Things are hard to manipulate and work with. We have to try and remember the dependencies our references have on our structure. Things are basically unstable and chaotic.
