Gezien iedereen z'n hartje hier wat weet te luchten, ga ik voor deze uitzondering met jullie mee doen, genoeg om medelijde mee te wekken hoop ik :)
Ik ben op m'n 8ste verhuisd naar een klein dorpje, en paste totaal niet bij de kids aldaar. Hun ambitie was vrachtwagenchauffeur worden of boer, en ze hadden het continue over 'trekkerrijden' e.d.
Kom ik aan.. te dik, rare interesses (in hun ogen), rare familie (pleeggezin), iemand die leren als zijn grootste hobby ziet, iemand die nadenkt over zaken als politiek, de wereld, het leven, enz. Ik was een makkelijke prooi omdat ik alleen tegen over alle anderen stond. Ik kon gewoon totaal geen aansluiting bij hun vinden.. Note: In die tijd was ik nog geen 'nerd' :P.. dus dat heeft toen nooit meegespeeld.
'k had in het begin wel een paar 'vriendjes'.. maar die was ik al snel weer kwijt omdat ze van de massa niet met mij om mochten gaan. 'k ben regelmatig geslagen, geschopt, bespuugt, spullen van me afgepakt, getrijtert, genegeerd, enz. De leraren moeten het gezien hebben, maar grepen nooit in.. Er is denk ik vast ooit wel eens over gesproken, maar het heeft nooit geholpen.
Nadeel was dat veel mijn klasgenootjes destijds broertjes/zusjes hadden die een (paar) klassen hoger zaten, die waren altijd bereid met hun mee te pesten.
Mijn ouders vonden dat ik me niet moest aanstellen.. ik had pleegbroers en zusjes die er veel erger aan toe waren (drugsverslavingen, ouders overleden/in gevangenis, gedwongen prositutie, mishandeld, enz.. dus ik moest maar lachen en doen of m'n neus bloedde). Ik heb die jaren maar geprobeert ze zoveel mogelijk te vermijden.. speelde altijd binnen, enz.
Ik weet nog wel heel goed dat ik eens door een hele grote groep op het punt stond in elkaar geslagen te worden.. iemand uit die groep had me uitgedaagd met 'knikkeren', en ik won.. waardoor ie eerst steeds de regels 'spontaan' veranderde.. maar toen ik nog steeds won moest ie perse z'n knikkers terug omdat het 'potje niet telde'.. (kids).. maar toen sprong er uit het niets een jongen tussen.. geen idee waarom, en die heeft toen de gene tegen de vloer geslagen... iets waarvoor ik hem nog elke dag dankbaar ben..
Op latere leeftijd ging ik nooit stappen omdat ik bang was oude klasgenootjes tegen te komen, en als ik ging stappen (wat ik wel erg leuk vind) dan het liefste zo ver mogelijk uit de buurt van dat dorp.. als ik sommige van hun nu nog tegen kom is gelijk mijn dag verpest..
Achteraf terug kijkend baal ik er van dat ik nooit iets heb durven terug doen.. de meelopers waren het ergst, en ik baal er van een enkeling van hun nooit in elkaar geslagen te hebben... dat zou een hele opluchting zijn geweest denk ik. Maar ik heb dat nooit aangedurft..
Op de middelbare school paste ik beter bij de rest, en werd het pesten een stuk minder.. ik besloot niet lager gepest te willen worden en zette toen sneller een grote mond op, waarop ze mij ook eerder met rust lieten..
ik probeerde mensen die gepest werden bij te staan, in de hoop zelf niet meer alleen te staan als het bij mij weer zou gebeuren. Ik weigerde mij aan te sluiten bij 'populaire' groepjes en maakte toen zelf een vriendengroep waar ik nu nog steeds veel mee omga..
De docenten op de middelbare school zelf waren trouwens wel een stuk actiever tegen het pesten.. (: Er waren nog wel wat mensen van m'n basisschool ook naar die middelbare school gegaan, maar in hun eentje durften ze niet zo veel.
Hoe verder ik kwam in mijn studie hoe beter ik trouwens bij 'de groep' hoorde.. want mensen hechten steeds meer waarde aan studie/kennis naar mate ze ouder worden.. en dat is iets waar ik redelijk in uitblonk t.o.v. leeftijdsgenoten.
Het gepest worden is een groot onderdeel geweest van de 'vorming' van wie ik nu ben. Door mijn vriendenkring nu is mijn zelfvertrouwen wel weer wat toegenomen, maar daar zit nog steeds een groot lidteken op van vroeger..
Maar ik ben wel 'trots' op mezelf en wie ik nu ben.. ik lach om de stumpers uit die tijd die niets 'bereikt' hebben (in mijn ogen), en 'k ben blij niet hun leven te hebben, en 'k hoop dat ze beseffen wat een mislukkelingen ze zijn (:
@Paul
Aan Paul is dan ook mijn boodschap te bedenken wie het laatst lacht.. focus je op de dingen die wel kan en leuk vind, vind je ambitie/passie daarin terug en heb schijt aan de stumpers die jou anders willen laten geloven. Een paar goede vrienden kunnen je daarin zeker versterken. Er zijn doorgaan maar en klein groepje die 'echt pesten', het grootste deel van de mensen durft niets te doen uit angst om zelf gepest te worden. Kom op voor anderen die gepest worden en je zult snel het 'respect' van hun krijgen en ze zullen jou (hopelijk) t.z.t. ook bijstaan.. Satire werkt ook goed trouwens om pesters belachelijk te maken.
Genoeg zakdoekjes gevult hoop ik :P
Peace 2 the world :)
Leuke link:
Why nerds are unpopulair
